Kendi kendime 2 sene önce yazdığım bir notu buldum. Hani hep saçma gelir ya geçmişte yaşananlar, yazılanlar, söylenenler.. Bana hiç öyle gelmedi. Demek ki ben hala aynı yerde, aynı fikirdeyim..
'Bazen zor zamanlar geçiriyorum, eskisi kadar çok değil, çoğunluğun yaşadığı kadar da sık değil. O zamanlarda kendime 'mutluluk bir seçim' dediğimde içimden çokta bu düşünceye katılan, sakin ve uysal cevaplar almıyorum. Ne zaman kendimle kalıyorum işte o zaman mutsuzluklarımın, keyifsizliklerimin benden kaynaklandığını çok net bir şekilde farkediyorum. Kaynak benim, yaşadıklarım, hayatımdakiler ise benden gelenler. Yansımalar.. O yüzden kimseye içtenlikle kızamıyorum. Kendime kızarken buluyorum yalnızca kendimi.. Sonra başlıyorum kendimle konuşmaya.. Küçük bir çocuğa anlatır gibi.. Ortada suçun, günahın, yanlışın olmadığından yalnızca seçtiğim şeyin beni tatmin etmediğinden bahsediyorum. Doğrunun, yanlışın, haklılığın, haksızlığın, siyahın, beyazın benim dünyamda olmadığını anlatıyorum. Bazen rol yaparken buluyorum kendimi.. Samimi olmayan kırgınlıklar yaşarken.. Sadece kırılmam 'gerektiği' için.. Ya da cezalandırmak için susarken.. Ama bunları yapmak içimden gelmiyor. Sadece o an öyle davranılması gerektiğini (!) öğrenmişim bir yerlerden. Böyle anlarda hemen durduruyorum kendimi.. Karşımdakine sarılıyorum çoğu zaman böyle anlarda, çok değerli olduğumuzu hatırlıyorum.. Kaçınız hesapsız kitapsız ilişkiler içindesiniz ? Kaçınız yalnızca içinizden geldiği gibi davranıyorsunuz ? '
S.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder