#65 : Şükür

 İstisnasız her an mutluyum !

 İki elim, iki ayağım var. Tüm uzuvlarım tam. Tüm organlarım görevlerini tam olarak yerine getiriyor. Mücadele etmem gereken hiçbir şey yok.

  Beni ne mutsuz edebilir ki, her şey bu kadar tamken ?  Nasıl mutsuzum diyebilirim ?

  Bana verilen bu can içimdeyken, hala nefes alabiliyorken -hem de özgürce- benden daha zengin kim olabilir bu Dünya'da ?


S.

#64 : Kabul

 İnsan yapmaması gereken(!) birşeyi yaptığında daimi olarak suçlar kendini. Nedenlere takılır, neden yaptım, niye benim başıma geldi, yapmamam gerektiğini biliyordum yine de yaptım, neden şöyle oldu, niye bu hale geldi vs vs.

  Ben bu noktada nedenleri bir kenara bırakıp insan olduğumuzu hatırlamamız gerektiğine inanıyorum. Doğrular, yanlışlar, günahlar, sevaplar, siyahlar, beyazlar hep insan için. Hepsi birbiriyle bir bütün. Yanlışın olmadığı yerde doğru olabilir mi ?

  Hep doğru, dürüst, saygılı, sevgili, ahlaklı davranamayabilirsin bu hayatta. Sen insansın. Kötü, çirkin, yanlış olarak adlandırdığın herşeyi deneyimleyebilirsin. Ayırt etmek için buna ihtiyacın var. Kalkabilmek için, güçlenebilmek için düşmelere ihtiyaç var.

  Kendine hata yapma hakkı ver. Bu senin en doğal hakkın. En önemlisi kendini her renginle kabul et. Her renginle sev.

  Yaşadığın hiçbir şeyden pişman olma.

  Aşkların, nefretlerin, yalanların, gözü karalığın, çalışkanlığın, dürüstlüğün.. Hepsi senin. Birini alıp, birini bırakamazsın. Sen böyle yaratıldın, Allah'ın çirkin bir şey yarattığı nerede görülmüş ?

 Sena