Size 'seni seviyorum' diyen bir insan ve ona inanmayan siz.
Eminim bunu birçoğumuz yaşamıştır. Yaşamasak bile en azından bir arkadaşımızdan duymuşuzdur 'sence beni seviyor mu ?' sorusunu.
Bu tarz durumlarda sürekli sevildiğinizin ispatını ararsınız ve karşı taraf bu ispata gerek duymadığında kendinizi haklı hissedersiniz.
Halbuki bu davranışın alt mesajı çoğunlukla şudur : 'Ben sevilmeye layık değilim, dolayısıyla senin beni sevebilmen imkansız.' Bu inancınız doğrultusunda -inandığınız şeyin farkında bile olmadan- sevilmeniz mucize iken, olur da sevilirseniz buna da muhtemelen inanmanız güç olur.
Louise Hay ne güzel tanımlamış bu duyguyu :
'Değersizlik duygusunun temelinde kendimizi sevmemiz yatıyor. Kendimizi sevmediğimiz için kendimize değer vermiyoruz. Başkalarının vermiş olduğu değeri kabullenemiyoruz. Kendimizi gerçek anlamda sevene kadar da değersizlik duygusunun altında ezilmeye devam ediyoruz. Birçok insanla konuşurken bu konuyu söylediğimde insanlar kendilerini sevdiklerini söylüyorlar. Kendini sevmenin ne demek olduğundan habersiz cicili bicili elbise giyip, makyaj yapıp, güzel görünerek kendilerini sevdiklerini ifade ediyorlar. Ancak bu olay sözde değil özde olmalıdır. Kendini gerçek anlamda sevmek demek, kendinize bir prens ya da prenses gibi davranmak ve başkalarınında aynı şekilde davranmasına izin vermek demektir. Siz kendinize prens ya da prenses gibi davranırsanız diğer insanlarda bu şekilde davranır."
Sena
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder